Detta diktet vart skrivi tå'n Jørun ein såmmårkveill da'n va 14.
Verket va skrivi mens n ænda va blaut i håret og såreinn i barnesinnet ænda va opige. Sannsynle'vis va det siste gongen n bada offentlé. kanskje va det siste gongen n bada i det heile tatt..

.

Badebrokje

E minnast nu’n måna’ i badebrok
Da sinn og sans sto i kok
Bleik og buståt og blott te lyst
Ein blug, lit’n onggut mæ fuglebryst

O va blå som vatnet den vesle brokje
Og va e større så ha’o nok rokjé
Så stramt og tett som måsså på stein
Va o knuga rondt mine knokler og bein

Men trong som o va – og tett som o satt
Så satt o kje bæ’re heill ein bræmlaus hatt
I møte mæ vatnet dær e kjøla me né
Sklei brokje tå – någgå så harmelé

Nakjin på djupet e virvla me rondt
Måtte ta eit valg som va vanskele og vondt
Sku e dukke ette brokje som låg på botten
Heill kåmå nakjin upp for å få luft åt skrotten?

E ynskte me burt frå detta mareritté
der e låg og plaska heilt nakjin i skrittet
E teinkte for me sjøl at det va jaggu ille
at ho e likte bæst hadde svømmebrillé..