Det va ikje heilt utta nærvo at åss pakka sækken når åss sku ut på vår store uppdagelsesreise.
Åss viste i utgangspunktet ikje meir um Nord Fron enn det åss hadde upplævd i seine kveillstimer i ungdommen når det hadde komé
rækandest fant i frå Kvam og bydd på juling og læven.

"Æij, skaij slåij rett ne hæll' ?
I telle åt tri, så fe'u litti
forsprang a'ma..
ÆN - TU - .................
ÆN!! - TU!! - T...."

Ja og slik kunne det drive på heile natté på deinn tie.

Når åss så, ein tidlé kveillstime, gjekk tå bussen på Giver'n roa åss
nærvun for ei litol stonn.
Det såg ganske stille og rolé ut.
I dæ åss kom inn i kafeen så banka hjertun godt att mæ ein gong - det vart kasta blikk så stive som
ein furuleigg og stillheita va så trykkande at åss i det fjærne kunne høre ein turist som vart jåggå frå Sinclair;

"ÆN - TU......"

Jau, i detta tilfeille trur e turisten la på sprang.

Rykteinn ville ha det té at Vinstra va eit slags Kvam - bærre litté større og folk va ikje så sotåte rondt nåssån. Folkeinn va visst au umtrent like ens, men i byndelsen nækta åss å tru det.
Likevæl vart åss skræmt når åss like før avreisa las i avisa um di kristne neppå dær. Um døm krangla såpass - kant va da vanlé folk??

På Giver'n roa det sé né ettekårt. Heill umvændt va det. Det livna té. Det umtrent som når bikkjo ha vorte kjænt mæ deinn fræmone lufté så mista ho interessa.

Di stive blikkein vart raskt mjuke og skinnande når døm
tydelevis fortsætte på ei historie um ein Nissan Laurel 2.0GL 86mod
i frå Dokken bil, som nå gjekk sjå ein gardbrukar uppi Valdres.

"N e like fin ma'"

- sa deinn tidligare eigar'n, greip ni brystlumma mæ tåmmål og peikefinger, og fiska upp ei tobakkspakke mens'n smilte som ein oskyldig gutongje.
Nei, her va det nok ingen fare teinkte åss for åss sjøl. Og kjøpte kaffe mæ eit smil som eilder vart gjengjeldt.

Beroliga ette å ha klart åss så bra, men blakke ette å ha ødelagt
reisekassa på både kaffe og ron'stykkjy, la åss i veig innover i det okjænte miljøet som låg framfor åss.

Åss heilsa pent åt bussjåføreinn på
Trønderekspressen som satt på deinn faste plassen innve veiggen i
matsal'n og åt sin vante porsjon mæ kjøttkaker.
Åt ongdomsgjeingenn som satt og reiv sonn servietter ved
glaset sa åss ingenting. Ingen vits i å ta sjanser.

 

Det fyrste åss fækk sjå uttafor va eit slags to-delt kjøpesenter som ikje
hang ihop på anna måte heill ein musikkpavoljong uttafor.
Midt på plassen sto'n der og vitna um eit rikt kulturliv. Sikkert fint for publikum å slæppe å gå uttur bil'n på konsert. Paviljongen va direkte integrert i parkeringsplassen.

Og kultur va det virkele hær på Vinstra. Åss vart på ein heill anna måte mæsogje på ein festival leingje før åss følte at åss va skikkele inni
by'n komé.

Det gjekk ti cowboyhatter og cowboysko ei heil vikku
før åss greidde å rote åss viare på tur'n vår. Åss følte åss litt domme sia åss hadde rota burt ei heil vikku på cowboyfæstival og ikje lært meir um Vinstra enn at døm mæst sannsynle ha såmmå dialekta hær som på Møre.

Som sagt så tusla åss inn mot sentrum. Åss gjekk faktisk i 30 minutt. Og plutsele så bynte det å bli mindre hus. Åss noterte i reisedagboka vår at det ikje va någgå sentrum på Vinstra på solsia, så åss satsa på baksia.

Litt forvirra vart åss tå tri bruer tett i tett ette modell frå USA, men ettekårt havna åss på andre sia og skjønte kår de innfødde kjøpte
"Laurel"-einn sine.
Eit svært speinnande industriumråde åpenbarte sé - og i dæ som
åss fyrst trudde va Parkeringshuset åt Vinstrahall'n så feinn åss ænda eit kjøpesenter.
Det skuffa åss stort at det ikje va musikkpaviljong uttafor der.

"Nei, kåffår ta ein god idé
og gjerra det gjennumført og heilheitlé?"

- teinkte åss. Ironi'n låg tjukt uttapå åss. Heimleingsel'n slo her ne' ti åss som ein sjo'beill i nakkjin når åss teinkte på kå flinke åss i heimbygda va te å ta gode ideer og gjerra det gjennumført.
Eksæmpelet mæ å reise uppi Ula på Sel - ta mæ sé frø frå Kvitskriupræsteinn - og plante døm uttafor Ottatunet burde stå som eit eksæmpel for eille kommuner i Gudbrandsdalen.

Ja ja..i Vågå prøvde døm å plante ein Jutulport uttafor kyrkja, men dæ vart jo som eille veit bærre ein lit'n stein. Ynkele. Men tanken va god.

Ette ei rask ronde innpå senteret skjønte åss at reisa bynte å nærme sé slutten: hær va ikje meir å uppdage. Burtsett frå medfødd mandel-feil i strupa på eille sammen va folkeinn stort sett ganske like åss sjølve og vår stamme. Natur'n va slett ikje olik, sjøl um sentrum her va burte. Det framsto' bærre som midten på ei brilleinnfatning...detta som sitt på nåssån for at brilleglaseinn på sia ska heinge på.

Det må likevæl nævnes at det va her, ved Peer Gynt senteret at
åss uppdaga sjølve pulsåra åt detta samfunnet. Sjølvaste navnet over eille navn:

P e e r G y n t

I billedseri'n åss ha lagt ved hær vil åss dokumentere detta nærmare. Og da vil døkk skjønne kåffår det i siste kommunestyre i Nord-Fron vart enstæmmig vedti at eille smågute' som i framtida bli født på Vinstra ska keillast: Peer. Minst ein gong!
Gjeinne to.
Og som takk for detta ska guteinn få rabatt på blånisseklæe fram te fylte 7 år, så sant døm meilde sé inn i teaterlaget....Peer Gynt teaterlag.

Sjå nå bildeserien vår som avsløre kå sterkt detta navnet står i denna kultur'n døm keilla Vinstra: