Denna historia æ nedtegna tå'n Jørun Skribent, og i diktets form beskrives det forferdelige laget som gjekk for sé uppi Råttkjåkålykja når Rævvnykjyl-folket hadde slæktstræff. N' Jørun va sjølsagt ikje invitert, så heile historia æ basert på sanne rykter, og enkelte episoder som ha kome fram i dagens lys gjennum at folk ha fortållå se i søvne heill i fylla.

Fyrste del tå historia tæk for sé bakgrunn for slækté, og kåffår slektsnavnet i si tid vart endra frå det sunnmørske Tongtfordet té det lokale Rævvnykjyl.

Øvst uppi brattbakjin ved maroder-haugen, littigrann oggofor dæ som i dag æ kjænt som Råttkjåkålykja, låg det frå gåmmålt tå ein husmeinnsplass. Denna husmeinnsplasse låg onde deinn eiller minste, tå di mellumste smågardeinn i Norddal'n, og va så obetydele at'n eilder vart nævnt anna heill i bi-sætningo.

Frå årnschle gåmmålt tå så gjekk det ein sti forbi denna husmeinnsplassen som bygdafolket brukte når døm sku åt fjeills for å plukke molte, jakte, fiske heill rømme frå lænsmeinn. Men ettesom åreinn gjekk så vart det slik at stin kom te å ta ein båggå i ein diger halvsirkel rondt og forbi husmeinnsplassen. Te slutt så gjekk sti'n så langt rondt at det vakje råd å sjå'n i frå husmeinnsplassen.

Grunn te detta va husmeinn som budde på gar'n, n Tjøstolv Tongtfordet, sønn hass Blæmkjæks-Bjørn i frå Blæsterviken (som kom som innvandrer ifrå Væstlandet ). Mæ se på fløttelasset hadde'n ikje anna heill to tomme hænd, ei stygg nysgjærrigheit og to blåe bedande augo.

Mæ det såmmå n Tjøstolv Tongtfordet kom åt bygden så va'n eit poulært innlag sjå de onge budeiun på sætrin rondt unkring, eill deinn tid døm trudde at de bedande augun va eit teign på sjarm og at guten va grum og luggum. I takstolpin på ei gåmel sæter som forleingst æ brænt, kunne n leingje finne følgjande inskripsjon i taket:

”Hær va'n Tjøstolv Tongtfordet og trakka trusken og trimma tamsin.”

Kå det heilt betyr ækje godt å si, men det va nok ikje gardsarbei det va prat um.

Det va knapt så vidt e ha fått gjort upp varme
Så hørte e ni lié eit fryktele læven
Dær kom slækt og inngift og inkunn andre tarme
Døm gjekk ette lufte, døm kjænde tæven
Døm kom for å eta upp grillmaten min, og fæste og drikke som andre svin
E va så tungsint at e kjente kneein svikte , gar'n full tå folk som e slett ikje likte:

Det va Knutstuggu-folket som eille va reidde, ho sjøla dær va ei fryktele skjeidde
Og det va Putten-Petter som vimsa umkring, mæ augo på stilk og skjønte ingenting
Og der kom mor hass Petter o' lortåt-Rakel – at ho ha fått onge va nå reint eit mirakel
Og det va sjølvaste gjengen frå Nermo-jolé – di frækkaste fanteinn som finnst onde solé
Og syklan uppover kom sjølvaste præsten – mæ fire flæsko altervin onde væsten
Og eille kunn høre o sleidder-hilde, ho va tett i huggu men hørte dæ o vilde
Og sist i flokken kom'n Morten Flaten, som heile livet ha stolé maten

E stælte i stann åt eit skikkele lag, og kutta kjøtt på ei sirkelsag
i ei gåmål balje e feinn innpå badet – blanda e ihop ei grillsausmarinade
mæ stram aroma tå gåmål sveitte – va'o lett å finne for eille som leitte
e dækte eit bord på nuggun gamle stubber og folk kunn sitta på veakubber
e rofte ut at døm fækk finne se mat, og stikke nepå jorde og plukke se salat
um folk sku ha krydder så viste e døm plassen – der graslauken blomstra bak utedassen
Døkk fæ væra så gode og værikje håvare, sa'e og romling i måggå og sikling va svaret

Og det va da det braut laus, du skulle ha sett – va nok ingen dær som gjekk på diett
Og det va glupsing og krafsing – og slåssing og krangling
Og det va flaksa mæ gafle og vart kasta kniv – eit lævandest onder at det ikje gjekk liv
Og døm sloss um skinnet og krangla um bein – hær svolt du ihæl um du va blug og sein
Og sinte kvinnfolk døm beit og hyla, på stabbursloftet vart præsten pryla
Og n Martin Flaten laut åss binde fast i hækken – for'n stal eill maten og stappa'n i sækken

Gamle tanto og teinnlause kræk, klæmte me hardt og tykte e va spræk
i over ein time heill kanskje meir, satt e fasklæmt mellum åtte tanto heill fleir
døm lugga og kosa og strauk me og klappa og klæmde og masa....e sku ønske e ha våpen – og
døm skvaldra og sporte og mimra og gret - hugsa du me Jo - e bar de åt dåpen?
Ja - Å si at e hugsa æ nå vel å underdrive – o mista me uppi vattnet så e måtte svømme for livet
E sleit me fri frå de gamle og grå – for å sjå um det enda va breinnvin å få

Og rondt spritbytta va d liv bærre sann mine ord – det va som å stikke nåsån i eit kvæksebol
Og Knutstuggun blanda se pons i bækken – og dær vart'n liggan og kom'kje tå flækken
O lortåt-Rakel drog mæ se præst'n i eit kratt – og dær vart døm værann te langt på natt
E ha hørt kå som skjedde tå o Sleidder-Hilde – o ha vistnok sett på og ti fleire fine bilde

Ja tullåt va slæktstræffen ette rævvnykjyl-folke - som lausslæpte ongkælver på is og holke
Og slik vart det herja te mårgån kom – men e sovna i eillfeill når spriten va tom.
Så e veit ikje kå som viare skjedde på denna fæsten – og e tør nå i hvert fall'kje å spørja præsten.